در پیوندگاه زبانها
گفتمان میان فرهنگی: ایران، هند و فرانسه

شنبه ۲۵ آوریل ۲۰۱۵
در خانه شعر پاریس

 

جشنواره فرهنگی-هنری انجمن محسن هشترودی با عنوان در پیوندگاه زبانها سرانجام پایان گرفت. سفری بود از پاریس تا دیار هند و با گذاری از تهران. منازل این سفر مضامینی بود با مفهوم ادب و عدد، شعر و اشاره، نوا و کلام موزون، پیچ و تاب حروف الفبا بدست خطاط و رمز و راز مینیاتورهای ایرانی. سخنگویان با دانش کم نظیرخود و هنرمندان با هنرنمایی و با استعداد سرشار خود شنونده و بیننده را مسحور خود ساختند و از هم اکنون نامه های مهرآمیز آنان میرسد و خشنودی خود را از رویداد ابراز میدارند بزودی در وبگاه خود شرح آنها را در معرض دید همگان می نهیم. براستی کف زدن های ممتد و ایستاده حضار در پایان مراسم خود بهترین شاهد این مدعا است.

اکنون که رویداد را پشت سر نهاده ایم، بخاطر می آوریم که چگونه در آغاز کار آنرا دور از دسترس می یافتیم. زمانی که چهار چوب برنامه در پیوندگاه زبانها و گفتگوی سه فرهنگ هند و ایران و فرانسه را طرح میزدیم و در این اندیشه بودیم که چگونه باید برنامه بعد از ظهر و شامگاه پر کنیم و درواقع دستخوش همان حالی بودیم که در هنگام تنظیم برنامه جایزه ادبی گیتانجالی داشتیم. در ماه مارس ۲۰۱۴ بود که پس از ماه ها بحث و گفتگو با همکاران هندی و فرانسوی و ایرانی، توانستیم خطوط اصلی این رویداد را ترسیم کنیم و به اطلاع همگان برسانیم. پس از آن با افرادی که بنا بود دانش و هنر و توان خود را عرضه دارند، وعده و قرارملاقات بگذاریم و سرانجام در راهی گام نهیم که پیشاپیش از دشواری و طول آن واقف بودیم. با پشتوانه انستیتوی فرانسه که از سال ۲۰۱۲ چتر حمایت خود را بر سر ما گرفته است، مدیریت خانه شعرا در پاریس، میزبانی جشنواره ی کوچک ما را پذیرا شد و در واقع این خانه را « دربست » در اختیار ما گذاشت تا به میل خود برنامه خود را اداره و اجرا کنیم و جا دارد که بار دیگر مراتب سپاسگزاری خود از آقای اولیویه شودانسون، سرپرست این خانه، ابراز داریم.

صد حیف که بخاطر اوضاع و احوال حاکم، نتوانستیم جایزه سیمین را آنچنان که بنا بود، بدست یک شاعره از نسل جوان درون مرز برسانیم ولی دیری نخواهد پایید که این مقصود حاصل آید. بزودی با ثبت بنیاد محسن هشترودی در خاک ایران و کوشش در اینکه زبان فرانسه جایگاه سزاوار خود را باز یابد، امیدواریم که روزی علاوه بر جایزه سیمین بهبهانی، جایزه ای هم برای شاعره ای جوان و فرانسه زبان از کشوری جنوبی یا شمالی در نظر گرفته شود. ما از هم اکنون چشمی بسوی قاره آفریقا دوخته ایم، قاره ای سرشار از استعدادهای شگرف شعر و ادب، که باید شناخت و شناساند. این ایده هنوز چون رازی است پنهان، هرچند که بزودی خواهد شد آشکارا !

با مهر و دوستی

گزارش شبکه ایران فردا برنامه زیر آسمان پاریس

ضیاء صدرالاشرافی:
بزرگداشت استاد محسن هشترودی:

روزشنبه بیست وپنجم آوریل 2015، بنیاد محسن هشترودی، مجلس بزرگداشتی برای شادروان سیمین بهبهانی شاعرنامدار ایرانی، و زنده یاد استاد محسن هشترودی، ریاضی دان بزرگ وشاعرِهنرشناس و مجهول القدرایرانی در” خانۀ شعر” پاریس برگزارکرد که دیوارهای راهرو، ورودی، وسالن سخنرانی با مینیاتورهای استاد بی همتا آقای عباس مُعیّری وخطاطی های استاد رسول مرادی بطرززیبائی مُزین شده بود.
نَفسِ این بزرگداشت ها، جای سپاس وتشکرفراوان داشته ودارد، طبعاً بسببِ اختلافِ ارزشها وسلیقه ها، راضی کردن همه، درچنین کنفرانس هائی با توجه به کمبودهای موجود وامکانات محدود و…درپاریس ممکن نیست.
کم پرداختن به شرح ونقداشعارخانم سیمین بهبهانی به زبان فرانسه در”خانۀ شعر” پاریس، ازجمله بسبب نبودِ ترجمۀ زیبا ازاشعارش بود.
نبودِشرح ونقدِجنبۀ ادبی بالاوحتی والایِ اشعارفارسی دکترمحسن هشترودی نیز، بسببِ عدم انتشارِآنها، بود، تنهاغزلِ بسیارزیبا وکم نظیراستاد، درخطاب به دخترشان باعبارت ” برای اولین گل بهارعمرم فرانک” با مطلع: وقت سحربنازخوش، دیده چو بازمیکنی” خوانده و بخوبی ترجمه بفرانسه شد.
نه مداحی(برجسته کردن محاسن، ومطرح نکردن عیوب و نواقص ) و نه انتقاد( برجسته کردن عیوب ومطرح نکردن محاسن )، بلکه نقد( گفتن بی غرضانۀ حُسن وعیب و جمع بندی درستی بدست دادن ) علمی و ادبیِ اشعار شعرای قدیم و جدید لازم است، که بگفتۀ زنده یاد دکترمحسن هشترودی: متأسفانه در ( عرصۀ علمی- فرهنگی ) ایران ما، چندان معمول و رایج نبوده و نیست.
بنابراین سعی خواهم کرد که قضاوت کوتاه ام دربارۀ این بزرگداشت، نگرشِی نقادانه( دربرابرِنگرش مداحانه وانتقادی ) باشد.
***
نقد من درموردِبخشی ازاین بزرگداشت چنین است:
درموردخانم که دربخش دوم( بزرگداشت استادمحسن هشترودی ) راجع به افلاتون، بااحاطۀ قابلِ ستایشی صحبت کردند، بحث شان ازموضوع ارتباط “علم و هنر” و “ریاضیات و شعر”خارج بود: نمی دانم چرا فراموش نمودندکه بگویند: افلاتون همچون فیلسوفی ریاضی دان، به جدائی علم وهنرمعتقد بود، برخلاف فلاسفه ودانشمندانی که به همسوئی آندو اعتقاد داشته ودارند، که استاد محسن هشترودی نیزهمانند پیشکسوتانی چون ماکس پلانک وانشتین* از این گروه دانشمندان بودند
درضمن، خانم شاید فراموش شان شده بود، که بگویند: بربالای سردربِ آکادمی افلاتون بدستوراونوشته بودند: “هرکس هندسه نمی داند وارد نشود!” یعنی هرکس ذهن مُستدل، منطقی وعلمی ندارد به آکادمی نیاید، درآن روزگار، هندسه دقیق ترین علم ریاضی محسوب میشد. دیگراینکه افلاتون باافتخارمی گفت: ” شعررا ازآکادمی تبعید کرده ام ” یعنی اجازه نمی داد که درآکادمی کسی شعربخواند!
درسال۵۲۶ میلادی: امپراتورمسیحی بیزانس ژوستینین** آکادمی افلاتون رابعنوانِ مرکزِنشرِافکارِضدِ مسیحی تعطیل کرد و بَست.
بنا براین طرح افلاتون هرچند که فیلسوفی اشراقی وریاضی دوست بود، اما مناسب آن جلسه و موضوع سخنرانی( “رابطۀ علم وهنر” و” ریاضیات وشعر” ) نبود، برخلاف افلاتون، شاگرد ومنتقدش ارسطو، با آنکه بعکس استادش افلاتون، ریاضی دوست نبود، اما، هم مُدَوّن کنندۀ اولین منطق دراروپا است( در هندوستان هم منطق را جداگانه تدوین کرده بودند ) وهم کتاب ارزنده ای بنام” فن شعر” نوشته وشعررا بدرستی چنین تعریف کرده است: “شعرکلامی است (موزون) که بایستی مشابه احساسی که شاعرموقع سرودن آن داشته، بتواند درخواننده ایجاد کند”. این تعریفِ تابه امروزدرستِ ارسطو، درخود، جدائی “شعر” از”نظم” را دراشعارعروضی با خود دارد: مقایسۀ اشعارغزل با نظم رزمی و رجز.
گروه سومی هم ازفلاسفه ودانشمندان آزاده از: جردانو برونو و گالیله گرفته تا برتراندراسل واوپن هایمر و ساخارف و.. پیدا شدند که خود را تسلیم سیاست روزنکرده، و شأن دانشمندان را، تا حدِ مزدوران علمی( بظاهرمحترم ) قدرت های سیاسی ومالی، پائین نیاوردند. استادمحسن هشترودی ما نیز، یکی ازآن آزادگان بود، هرچند رژیم شاه و ایادی همراه با آن، که باندهائی جهت حفظ قدرت دردانشگاه درست کرده بودند ضمن راه ندادن او و امثال او، به مرکزقدرت وتصمیم گیری اموردانشگاه، بسبب ارزش علمی شناخته شدۀ استاد، درغرب وشرق آن روز، و نیزمحبوبیت استثنائی اش دربین دانشجویان و مردم عادی و صاحب نظران، حریمش را تا حدی رعایت می کردند.
***
دونکته دیگرکه طرح آنها مناسب مینماید بنظرمن بقرارزیراست که شاید، دربزرگداشت های بعدی مورد توجه قرارگیرد:
الف- درطبقه بندی علوم به علوم:( تجریدی، تجربی، وانسانی ) ریاضیات همانندِمنطق جزوعلوم تجریدی محسوب می شود، هرچند درعلوم تجربی همانند ( فیزیک، شیمی و بیولُژی یا زیستشناسی ) و حتی درعلوم انسانی همانند( اقتصاد، روانشناسی، جامعه شناسی وتاریخ علمی ) شاخه های مختلف ریاضیات همچون، ” زبان علم” کاربُردِ اجتناب ناپذیری داشته و دارد.
رنسانس علمی، با کشف “جبرآنالیز”و “کلکول” آغازشد که معنی آن: ریاضی کردن وبه زبان ریاضی نوشتنِ تجربیات بشردرزمینۀ همۀعلوم است، اماطرزکشفِ فرمولهای ریاضی، تشابه جالبی باالهامِ هنرمند و خلق آثار هنری دارد: هردو، ازوجوداستعدادی خاص باقدرت تخیل بهره می گیرندودرجهانِ هارمونیِ مجردات( ریاضیات یا زیبائی ها ) سِیرمی کنند، محصول ریاضی دان با اصول ریاضیات تطبیق می کند که: تکرارپذیربودن، بزرگ وکوچک داشتن، و امکانِ انجام چهارعمل اصلی(جمع، تفریق، ضرب و تقسیم) روی آن است، و محصولِ هنرمند، با توجه به موضوع الهام، تناسب داشتن وازقواعد رایج زیبائی ( درشعر، نقاشی، خطاطی، موسیقی و…) پیروی کردن می باشد.
بنا براین ریاضی دان بیش ازیک عالم علوم تجربی به هنرمند نزدیک است
ب- استاد دکترمحسن هشترودی که اولین باردرکلاس دوازدهم افتخاردیدارشان را دردانشگاه تهران در مورد( تثلیث زاویه )*** داشتم وبعد دردورۀ دانشجوئی، به راهنمائی زنده یاد دکترمحمد حسن اردبیلی، دوست وهمدورۀ تحصیل ایشان درپاریس، درمرکزآمارایران، دعوت مرا برای یک سخنرانی دردانشکدۀ کشاورزی کرج پذیرفتند ودرروزموعود با ماشین جیپ دانشکده کرج، من بهمراه دوست همکلاسم ( آقای دکترعربشاهیِ کنونی ) استاد را ازمنزل سابقشان درخیابان خانقاه (صفی علیشاه) به دانشکده کرج آوردیم و درراه درضمن، اشاره ای به شعرریاضی ایشان کردم. خنده رضایتی برچهرۀ شان نقش بست که دانشجوی کشاورزی، معنی ریاضی شعرشان راهمراه با ظرایف هنری وادبی آن متوجه شده وشاهدی هم که درالهام ازآن سروده اند را بدرستی بیان می کند، به استاد گفتم: برای من شعرشما یاد آورشعر بزرگترین قصیده سرای ادبیات فارسی، حکیم خاقانی شروانی است
از اسب پیاده شو، بر نَطعِ زمین رُخ نِه *** زیرِ پیِ پیلش بین، شه- مات شده نُعمان
همچنانکه بیت خاقانی، هم معنیِ عادی خودرادارد وهم با اصطلاحات شطرنج همسازاست
بیت بی نظیرریاضی شما هم، هم معنی عادی خود را دارد وهم معنی ریاضی اش را
بعنوان حُسن خِتام، شعراستاد محسن هشترودی وشعرالهامی ازآن را ذکرمی کنم
شعراستاد:
منحنی قامتم تابع ابروی توست *** خطِ مُجانِب برآن، طرۀ گیسوی توست
وشعرالهام گرفته ازآن، که درعین حال توضیحی برشعراستادهم هست، چنین می باشد.
این شعردرمجلۀ ریاضی “یکان” که استاد بی دریغ ازآن حمایت علمی ومادی می کردند، چاپ شده بود
من شِکوِه ز بختِ خویش دارم *** از دوست، نمی کنم شکایت
من منحنی ام، او مجانب *** حالی عجب است این حکایت
خواهیم به وصل هم رسیدن *** اما به کجا ؟ به بینهایت!
————————————————————————————————
زیر نویس:
*درمقدمۀ کتاب ماکس پلانک بنام “علم بکجا میرود”( ترجمۀ زنده یاداحمد آرام) که در آن انشتین بر ترجمۀ انگلیسی آن کتاب مقدمۀ بیاد ماندنی نوشته است
میتوان مشاعرۀ هردو فیزیک دان بزرگ و قرن سازرا با هم ملاحظه کرد
بعلاوه خودِانشتین نیزبه ضرورت تلفیقِ علم( ودررأس علوم، ریاضیات وفیزیک ) باهنروزیبائی شناسی، تأکید کرده وجمله ای دارد که درایران قرن بیستم، نمود کامل آن، بیقین دکترمحسن هشترودی بود وبه این سبب، نقل آن ضروری بنظر رسید:
“کسی که درراه علم قدم میگذارد باید جنبه های ارزندۀ زندگی را با تمام احساسِ خود درک کند، او باید نمونۀ کاملی، ازتمام زیبائی های طبیعت داشته باشد،
و اِلّا دراین دوران تخصص، عالم به سگ آموخته ای بیشترشباهت خواهد داشت
تا انسانی که بطورهماهنگ تربیت شده باشد ”
** Justinian I
*** اززمانهای قدیم سه مسئلۀ غیرقابل حل مطرح بودکه ریاضی دانان و دانشمندان جهان اسلام نیز- اعم از مسلمان (محمد بتّانی، خوارزمی تا خیام و خازنی و…) یاغیرمسلمان ( ثابت بن قره حرانی ورازی ) آنهارا میشناختند ودرسه جملۀ موزون بیان کرده بودند: ” تثلیث زاویه ” ،” تربیع دایره ” و” تضعیف مکعب” ممکن نیست: یعنی باخط- کش و پرگار، یک زاویۀ نامشخص را به سه قسمت نمی توان تقسیم کرد، نمی توان دایره ومربعی محاط ویامحیط بهم رسم کرد که مساحت برابری داشته باشند، ونمی توان مکعبی را دوبرابرکرد. کوشش من بنا به توضیح استادهشترودی درواقع نوعی تحویل یک زاویۀ نا مشخص به یک زاویۀ نود درجه بود که هرچند جنبۀ عملی داشت ولی فاقد ارزش ریاضی بود، استاد برای من فرمول مشهور”فِرما” را نوشتند که برو و روی این کارکن ونه ناممکنات.


سیروس آموزگار
بنیاد محسن هشترودی ، یک روز تمام ، صبح و عصر و شب ، مراسمی برای بزرگداشت شادروانان سیمین بهبهانی و محسن هشترودی بر پا کرده بود که مورد استقبال کم نظیری از جانب ایرانیان و فرانسویان و بعضی ملیت های دیگر قرار گرفت
من تصادفا این دو بزرگوار صاحب نام را از نزدیک می شناختم سیمین بهبهانی از سال های جوانی چپ بود و اهل قلم و فارغ التحصیل دانشکده ی حقوق ، سه مسیری که راه را برای آشنائی باوی برای من باز می کرد
من متاسفانه ارادت چندانی به شعر نداشتم و ندارم ولی سیمین حتی در نثر نویسی و سخنوری نیز دست توانائی داشت و صریح و گاه تند بود و تفکرات انسانی وی بسیار احترام بر می انگیخت
آخرین بار وی را سال ها پیش ، در واشنگتن دیدم ، من تصادفا در آن شهر بودم و دوست نازنینم خانم سیما دبیر آشتیانی مجلس بزرگداشتی برای سیمین ترتیب داده بود که طبعا من هم در آن شرکت کردم اخرین سخنرانی را خود سیمین ایراد کرد که مثل همیشه شیرین و پر مطلب بود و بعد جلسه به پایان آمد و حاضران برای سخن گفتن با وی به سوی میز خطابه رفتند و من هم به دنبال آنان
در طول مسیرچندین بار نگاه ما به هم تلاقی کرد ولی من در آن ها اثری از آشنائی ندیدم بالاخره من هم پای میز رسیدم و به هم نگریستیم و من همچنان کوچک ترین نوری از آشنائی ندیدم ، دست سیمین روی میز بود و من آهسته روی دستش کوبیدم و گفتم « سیمین منم فلانی » سیمین ناگهان از جا پرید و هر دو دستش را طرف من دراز کرد و جمله ای گفت که هنوز هم تلخی اثر آن را در عمق خاطره ام حس می کنم
گفت ببخش عزیزم من چشم هایم نمی بیند
شنیدم که معالجات بعدی کمی از بینائی او را به وی بازگردانده بود ، وی به ایران بازگشت و چند سالی نیز به زندگی پربار و آکنده از شرف وحیات و هیجان ادامه دادتا سال پیش چهره در نقاب خاک کشید

اما پروفسور هشترودی یک انسان نابغه یا بهتر بگویم یک نابغه ی انسان از ذات وسرشت دیگری بود نمی شد او را دید و عمیقا تحت تاثیرش قرار نگرفت یک پارچه مهربانی صادقانه و تواضعی از عمق نبوغ بر خاسته
همه اورا از دوران ریاستش بردانشکده ی علوم دانشگاه تهران و سپس بر دانشگاه تبریزمی شناختند و دانشجویانش داستان ها از برخود های آکنده از عطوفت او نقل می کردند ، من دانشجوی او نبودم و به همین دلیل او را از نزدیک نمی شناختم ولی آوازه ی شهرت وی در همه ی محافل که رنگی از فرهنگ داشت پیچیده بود
این دوری و نا آشنائی ادامه داشت تا اینکه مسئولیت و سر پرستی برنامه ی معروف « مرز های دانش » در رادیو ایران به وی سپرده شد و اگر اشتباه نکنم این برنامه روز های پنجشنبه ضبط می شد
خود من هم در آن روزگار برنامه ای زیر عنوان « نغمه در خاموشی » می نوشتم که روز ضبط آن هم تصادفا در همان روز بود
در روز ضبط اولین برنامه ی مرز های دانش ، طبیعی است که من هم در استودیوی بزرگ رادیو جزو تماشاچیان نشستم ، در آن روز خود پروفسور هشترودی سخن گفت و به سوالات حاضران جواب دادو بعد همه ی حاضران دور وی جمع شدند و نسبت به وی ابراز احساسات کردند و سپس دکتر هشترودی به طرف در خروجی راه افتاد
در همین لحظه ، من که درست پشت سرش بودم به ترکی گفتم « آقای دکتر از گفته هایتان خیلی استفاده کردیم » دکتر هشترودی بلافاصله بر گشت وبه من نگاهی کرد و گفت « شما بودید که به ترکی حرف زدید ؟؟ » و من تصدیق کردم و وی ایستاد و ما چند جمله ای به ترکی با هم حرف زدیم
از آن به بعد من تقریبا در همه ی ضبط برنامه های مرز های دانش حضور داشتم و بعد از برنامه اگر فرصتی دست می داد به ترکی با هم صحبت می کردیم و از جلسه ی سوم یا چهارم ، استاد مرا « اوغول » خطاب می کرد که ترجمه ی آن به فارسی ، با کمی تساهل ، می شود « پسرم »
این آشنائی و نزدیکی همچنان ادامه داشت تا من به انگلستان رفتم و خیلی سال بعد ، در انگلستان خبر درگذشت استاد را شنیدم و ایران یکی از گرانقدر ترین فرزندان خویش را با یک احاطه ی شگفتی انگیز چند بعدی به دانش و فرهنگ از دست داد
روان هر دوی شان در ملکوت الهی شاد باد

 

 

برنامه روز شنبه
ساعت ۳ تا ۶:۳۰ بعد از ظهر میزگرد و شعرخوانی

به زبانهای اصلی و فرانسوی با اجرای هنرپیشگان : ژودیت مگر، شارل گنزالس، حمیدرضا جاودان و سهیلا عزیزی

میزگرد شماره ۱

درباره لزوم شعر در دوران بحران
گرامیداشت سیمین بهبهانی ساعت ۳ تا۴:۳۰ بعد از ظهر

: سخنرانان

.دانیل کهن-لویناس، اوبر حداد، ایوهومان، ژان ماری لکله زیو، ششی طهرور و یک مهمان ویژه

تنفس و امضای کتاب
میزگرد شماره ۲

درباره شاعرانگی ریاضیات و فضا
گرامیداشت محسن هشترودی ساعت ۵ تا ۶:۳۰ بعد از ظهر

: سخنرانان

.ژیل ژوآنار، اوبر ریوز، داریوش شایگان، شومونا سینها و یک مهمان ویژه

اداره کننده ی میزگردها : فریباهشترودی
صحنه پرداز : شارل گنزالس
میهمان ویژه : شاعر ایرانی برنده جایزه ادبی سیمین بهبهانی

تنفس و امضا کتاب
(بوفه ایرانی در محل موجود است)

ساعت ۸ تا ۱۰ شب – برنامه هنری


Younes Faghihi - Music Calligraphyیونس فقیهی، کنسرت – پرفرمانس موسیقی و خط

 

 

MAYAمایا ، اجرای رقص ورجاوند و سنتی هندی
اشعار باراتاناتیام

 

NIAZ NAWABنیاز نواب ، کنسرت ، آهنگساز و نوازنده ایرانی نغمه خوان شعرای دیروز و امروز

 

Danielle COHEN-LEVINAS: دانیل کهن-لویناس
موسیقی شناس، فیلسوف، شاعر و نویسنده، استاد دانشگاه سوربن پاریس ۴

 

AVT_Hubert-Haddad_70 : اوبر حداد
شاعر و نویسنده، برنده جایزه شعر مالارمه سال ۲۰۱۴، عضو ژوری جایزه ادبی گیتانجالی

 

Photo Yves Humann : ایو هومان
استاد فلسفه، شاعر و نویسنده

 

Jouanard Gil : ژیل ژوآنار
شاعر، نویسنده ی جهانگرد و فرهنگنامه نویس، عضو ژوری جایزه ادبی گیتانجالی

 

clezio_postcard: ژان ماری گوستاو لوکلزیو
رمان نویس، برنده جایزه نوبل ادبی ۲۰۰۸

 

Photo Hubert Reeves : اوبر ریوز
اخترفیزیکدان فرانسه-کانادایی، بیانگر مطالب علمی به زبان ساده

 

Dariush_Shayegan_1: داریوش شایگان
نویسنده و فیلسوف ایرانی، هندشناس و برنده مدال فرانسه زبانی از آکادمی فرانسه

 

shumona-sinha-c-patrice-normand-3 : شومونا سینها
شاعر، رمان نویس و مترجم شعر

 

 : ششی طهرور
دیپلمات هندی و وزیر سابق دولت، فرانسه زبان، رمان نویس سرشناس زبان انگلیسی.

سهیلا عزیزی, بازیگرsoheila-azizi

در تهران بدنیا آمده و ا‌کنون در پاریس بسر میبرد، کار هنر پیشگی  خود را از ۱۳۶۴ در ایران آغاز نمود جایزه جشنواره تئاتر تهران را برد. از سال ۱۳۷۰ تا زمان ورود به فرانسه، در چندین فیلم سینمایی و تلویزیونی نقش اول هنرپیشه زن را ایفا کرد. وی تاکنون چند دفتر شعر به چاپ رسانده که گزیده ای از آن در دست ترجمه به زبان انگلیسی است و در حال حاضر دست اندر کار به روی صحنه بردن دو نمایشنامه است.

younes-faghihiیونس فقیهی, خوشنویس و نوازنده سازهای کوبه ای

در نگاه من هر حرف از حروف الفبا به منزله شخصی است با خصایص، حالات، احساسات، وعشق و آهنگ خود… . یونس همزمان با شروع جنگ ایران و عراق، بدنیا آمد و دوران کودکی خود را با جنگ گذراند، همان جنگی که پدرش را از او گرفت. یونس که ۵ سال است به فرانسه آمده، میکوشد تا هنر سنتی خطاطی را به صورت زبانی بین المللی برای پیام صلح و آشتی عرضه کند
و آمیزه ای از موسیقی و نقاشی را در اجرایی زنده و بدیع برصحنه آورد
. برای آشنای بیشتر با یونس : ویدئو و www.younesfaghihi.com

شارل گنزالسشارل گنزالس, بازیگر و کارگردان

شارل گنزالس از دیرباز با بزرگان تئاتر فرانسه همکاری را داشته است (بزرگانی چون ژان لویی بارو، روژه پلانشون، ژرژ لاوه لی…). چند سالی‌ است او که تمام کوشش خود را وقف سه‌ اثر نموده است : کامی‌ کلودل، ترز داویلا و سارا کین، که آنها را به شیوه ای درخشان بر صحنه می برد (جشنواره آوینیون در سال ۲۰۱۴ و هم اکنون در تئاتر کارتوشری ونسن). شارل گنزالس تئاتر کامی‌ کلودل را در تهران نیز اجرا کرده است.
برای آشنایی‌ بیشتر با شارل گنزالس
www.charles-gonzales.com

Hamidreza-Javedanحمیدرضا جاودان, بازیگر و کارگردان

نزدیک به چهل سال است که این شهروند جهان که فریفته ی رنگ وبوی گوناگونی فرهنگ هاست، تئاترهای چهار گوشۀ جهان را از خاور و باختر درنوردیده تا مگر از این رهگذر به غنای فرهنگی سنتها دست یابد : کمدیا دلارته، تئاتر ماسک، تئاتر ژاپن. او این تئاترها را با آواز و رقص و گریم خود، اجرا میکند. شوق آموختن ودریافتن دایم، او را به صحنه های تئاتر زنده آمریکا، اپرای شهر لیون، کمدی فرانسز و … نیز کشانده است. برای آشنایی بیشتر با حمیدرضا جاودان : ویدئو

JUDITH-MAGRE ژودیت مگر , بازیگر

ژیل ژوآنار در مورد او چنین میگوید : « بازی او در تراژدی «جنگ ترویا روی نخواهد داد» در نقش کساندر خارق العاده بود. بازیگری های اخیر او در نمایش های تقریبا یک نفره خیره کننده و در عین گیرایی و طنز، از درخششی خاص برخوردار بود. او فارغ از رسانه ها و تنها به یاری شناخت نزدیکش از شعر و شعرای زنده امروز بر صحنه میرود … این بانوی هنرمند هم ستایش را برمیانگیزد و هم احساس را …».
بر گرفته ازنوشته ی ژیل ژوآنار در باره او، مارس 2015

MAYAمایا, رقصنده سنتی هند

« پنداری که او با تن خویش، موسیقی را به درون ما میکشاند و خود، موسیقی میشود […] بافتی لطیف از آهنگ و زبان اشارات اندام […] مایا در هنگام رقص بهاراتا ناتیام، دانش و هنر رقص رابه هم می تنَد.» ( پیر هانری : فصل هایی از رقص، 1996 ).
25 سال است که مایا در خدمت اساتید بزرگ رقص ورجاوند و سنتی هند، همچنان به فراگیری این هنر پرداخته و میپردازد. او در فرانسه انجمنی با نام « میراث تهانجاور » پی افکنده است تا آنچه را نزد استادان خویش آموخته، حفظ و به دیگران منتقل کند و این هنر را به فراسوی مرزهای هندوستان بکشاند و بشناساند.
برای آشنایی بیشتر با مایا : www.natyamaya.net

RASOUL-MORADIرسول مرادی, خوشنویس

متولد 1334 مشهد و ساکن تهران است و رشته اصلی او زیست شناسی است. او عاشق شعر است و هنر خطاطی و خوش نویسی و تذهیب خود را وقف شعرای بزرگ ایران نموده است. نمایشگاه های متعددی از آثار وی در ایران و در سایر کشورهای جهان برگزار گردیده که طی آنها جوایز بسیاری نصیب او شده است. وی هم اکنون عضو شورای عالی خوشنویسان ایران است. برای آشنایی بیشتر با رسول مرادی : shamsartgallerynews

Niaz-Nawabنیاز نواب, نوازنده و خواننده

پرورش یافته در خانواده ای اهل هنر و موسیقی، نیاز نواب نوازندۀ تار، گیتار، ویلن و پیانو است. از زمان ورود خود به فرانسه، علاوه بر فراگیری موسیقی، به کار آواز و آهنگسازی نیز پرداخته است. با صدایی شفاف و بلورین خود و با شناختی که از شعر و غزل دارد، اشعار حافظ، شیخ عطار – و هم اکنون اشعار سیمین بهبهانی شاعره از دست رفته ما را نیز- آواز خوان است. وی نخستین سی دی خود را که حاوی اشعار فرنسوی است، در 25 آوریل عرضه میدارد. برای آشنایی بیشتر با نیاز نواب : ویدئو

Logo maison de la poésie
MAISON DE LA POESIE

 

تعرفه خانه شعر
میزگردها ورود برای عموم آزاد میباشد –
ورودی برنامه هنری ۵ یورو میباشد –

همياری با انجمن محسن هشترودى

دوستان عزيز، انجمن برای تأمين هزينه برگزاری اين گردهم آيی های فرهنگی هنری و پيگيری اقدامات فرهنگسازانه خود، از همياری شما ( خريد كتاب و صفحه و ديگر ساخته های هنری و فرهنگی ) سپاس گزار است. 

: براي تماس با ما و كسب اطلاع بيشتر به سايت ما مراجعه فرمائيد
www.mo-ha.com
www.maisondelapoesieparis.com