اعتراضات دانشجویی . تا کی و با چه بهایی؟

پروفسور محسن هشترودی که سالیان پیش از انقلاب از رفتار ماموران امنیتی با دانشجویان و جوانان به خشم آمده بود این سخنان را گفت و نوشت:

«اگر با بزرگداشت گذشتگان، مي‌خواهيم كاري كنيم كه جوانان امروز به استخوان‌هاي پوسيده آبا و اجدادشان ببالند، سخت خطاكاريم…»

درباره‌ی مطالبات دانشجویان، در طی چهل سال گذشته آنچه شااهدش بودیم، تداوم و تکرار مکررات درخواست‌های دانشجویان است که فقط با سرکوب پاسخ داده شد.

هیچ آماری از تعداد دانشجویان زندانی و جزئیات محکومیت‌های آنان در دست نیست و مسئولین نیز در این باره پاسخگو نبوده و نیستند.

در میان این چند هزار نفر در طی سال‌های گذشته نوابغی نیز هستند که به جای ادامه‌ی تحصیل، تلاش برای شکوفایی توانایی‌هایشان و صرف زمان برای آینده ایران در زندان هستند، از جمله امیرحسین مرادی و علی یونسی، دو دانشجوی نخبه‌ی دانشگاه صنعتی شریف.

پروفسور محسن هشترودی که سالیان پیش از انقلاب از رفتار ماموران امنیتی با دانشجویان و جوانان به خشم آمده بود این سخنان را گفت و نوشت:

«اگر با بزرگداشت گذشتگان، مي‌خواهيم كاري كنيم كه جوانان امروز به استخوان‌هاي پوسيده آبا و اجدادشان ببالند، سخت خطاكاريم و اگر با انجام اين كار مي‌خواهيم امروزيان را تحقير كنيم و به آنان بفهمانيم كه نتوانسته‌اند مثل پدرانشان در زمينه‌هاي گوناگون علمي و ادبي و هنري بشكفند، در اشتباهيم، اما اگر مي‌خواهيم از اين راه آنان را بر انگيزيم تا راه آن بزرگان را در پيش گيرند، راهمان درست است و بايد آن را دنبال كنيم».

او اگر امروز می‌بود و می‌دید اکنون این جوانان‌اند که استخوان‌هایشان زیر بار سرکوب‌ها پوسیده چه می‌کرد و چه می‌گفت؟

اعتراض و تجمعات بسیاری در این سال‌ها سرکوب شده است، سرکوب‌هایی که تلفات جانی بسیاری به همراه داشته، زندگی‌های بسیاری را برای سالیان طولانی در حبس و تعلیق نگاه داشت و خانواده‌های پرشماری را داغدار کرده است.

علی یونسی | امیرحسین مرادی

 

تصویر از بامداد حسین‌خانی

 

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *